جستجوی مطالب

لوگوی دوستان

پیوندها

طراح قالب

بهاء الدین ادب درگذشت 

اعترض و اعتصاب به مناسبت محکومیت تروریسم دولتی  

در هجدهمین سالروز ترور پیغمبر صلح و آشتی دکتر عبدالرحمن قاسملو دبیر کل حزب دمکرات کردستان ایران روستاها و شهرهای مختلف کردستان  و آزادیخواهان سراسر جهان به شیوه های عملی و ممکن اعتراض خود را نسبت به تروریسم دولتی جمهوری اسلامی ایران  و این عمل ننگین نشان دادند. در اکثر روستاها و شهرهای کردستان از چالدران و ماکو تا ایلام و دهلران مردم به مدت 3 دقیقه از ساعت 10 شب  تا 10 و 3 دقیقه 22 تیرماه چراغ برق منازلشان را خاموش نمودند. این حرکت سمبولیک برای اولین بار بدین شیوه و گستردگی به اجرا در آمد. همچنین در بسیاری از شهرها مانند سقز، اشنویه، بوکان، سردشت، پیرانشهر و مهاباد بازار شهر در تعطیلی کامل به سر می برد. که در بسیاری از موارد نیروهای سرکوب رژیم درصدد باز نمودن مغازه ها با زور و فشار برآمده ولی موفق نشدند.

از سوی دیگر در مهاباد و در محله های کانی صوفی رشید، صارم بگ و زمینهای شهرداری، چهارراه آزادی، چهارراه مولوی، تپه قاضی و کوی زیبا و مناطق پشت تپ و باغ شایگان و میدان استقلال مردم به خیابانها آمده و ضمن ابراز همدردی با شهدای 22 تیرماه 68 با آرمانهای ملی دمکراتیک خویش پیمان تازه نمودند. متاسفانه در این روز در منطقه باغ شایگان و فلکه شهید شوانه جوانی به نام عبدالصمد نصیری  فرزند ملا احمد ساکن منطقه شهرک شهید شده و چندین زن و دختر کارگر مورد ضرب و شتم نیروهای اشغالگر قرار گرفتند که حال دو نفر از آنها وخیم است. ضمن محکوم نمودن این عمل رژیم  وفاداری خود را با آرمانهای ملی خلق کرد و با شهدای راه آزادی کردستان دوباره اعلام می داریم.

وتووێژێكی‌ خوێناوی‌ له‌ باره‌ی‌ خودموختاریی‌ كوردستانی‌ ئێرانه‌وه‌  

ده سالیادی شوانه دا 

هاوکات ده گه ل سالیادی شه هید کرانی شوانه سه ید قادر و ۱۸ ی پوشپه ر له به شیک له مه هاباد ناره زایه تی له هه مبه ر بارودوخی نا له باری کومه لایه تی سیاسی و ئابوری نیشان درا. ده شه وی ۱۸ ی پوشپه ردا خه لکیکی زوری گه ره که کانی پشته پ  و باغی شایه گان رژانه شه قامه کان و ریزیان له و روژه پیروزه گرت و سیاسه تی رژیمیان ده رهه ق به گه لی کورد و ئازادیخوازان مه حکوم کرد. هاوکات رژیم به زوویی و به په له هیزه کانی مول دا و له و شوینه بلاوه یان به خه لکی کرد و لاویکی زوریشیان ده سبه سه ر کرد. پاشان شووشه و په نجه ره یه کی زوریان شکاند و هه ره شه یان له خه لک کرد که به توندی سه رکوتیان ده که ن. سه رهه لدان و خه باتی ئه و جه ماوه ره جیگای ریزه و ده بی به هه ر شیوه یه ک که ده کری بو ئازادی لاوانی زیندانی و قه ره بوو کردنه وه ی زیان لیکراوان حه ول بدری.

حقوق بشر 

سازمان حقوق بشر یکی از ارگانهای     UNدر گزارشی۱۸۰۰صفحه ای پرده از نقض حقوق بشر در کردستان تحت حاکمیت کردها!!برداشت.

تبعید سه زندانی بوکانی

 احضار یک شهروند مهابادی به دادسرای انقلاب

تحصن در دانشگاه علامه 

اخبار بیشتر در این سایت و وبلاگها:

www.allame.blogfa.com

www.radiozamaneh.org

نه و روز له هه موو لا یه ک پیروز بی  

نه و روز له هه موو لا یه ک پیروز بی

 مزگێنی‌ دا به‌ سروه‌ بای‌ به‌هاری‌          وا هاته‌وه‌ نه‌ورۆزی‌ كورده‌واری‌
به‌ تیشك تێك شكا سوپای‌ كڕێوه‌           هاواری‌ رۆژ گه‌یشته‌ خاكه‌لێوه‌

"ئيمه هه مو خه لکي هه له بجه ين" 

       کاتيک باس له "هه له بجه" ده کري به گشتي کورد زامه کانيان وه بير ديته وه و ده ست ده که ن به فرميسک رشتن.روژيک که تييدا به هوي عه قلانيه تي به عسي عيراق و  کوماري ئيسلامي ئيران و نه فامي و بي مه سئوليه تي ريبه رايه تي کورد له و مه لبه نده کاره ساتيک ده قه ومي که هه ر ئيستاش که س ناتواني ته نانه ت باسيک له هوکاره کاني بکا.ولاتانيک وه ک ئالمان و ئه مريکا چه نده ده ستيان ده دارشتني ئه و پيلانه دا بو هه ر روون ني يان ناهيلن روون بيته وه. ئه و پرسياره هه ر زه ق و به ر ده وامه که بو کاتي دادگايي سه دام باسيک له و کاره ساته نه کرا و هه تا که نگي حومه تي هه ريم و يه کيتي سوال به "هه له بجه" ده که ن و گيرفاني خوياني لي ده ئاخنن. هه ر وه ها ئيستا که "هه له بجه" ده يهه وي بو خوي بي ده بينين له عيراق و له ئيراني چه نده کوسپ ده خريته سه ر سالروژي ريز گرتن له شه هيداني. هه ر بويه پيويسته به هه ر شيوه يه ک که بو مان ده کري بو له قا و داني جينا يه تکارا ن و بکوژاني خه لکي     "هه له بجه" تيبکوشين و ها ودنگ رابگه يينين که  :

"ئيمه هه مو خه لکي هه له بجه ين".

آمریکا مانع عمده‌ی رشد دمکراسی در جهان است  

آمریکا مانع عمده‌ی رشد دمکراسی در جهان است

مصاحبه‌ی اختصاصی " رنسانس " با دکتر امیر حسن پور

شما در مصاحبه‌ها و نوشته‌هایتان بر خلاف افکار عمومی کردستان، با حمله آمریکا به عراق مخالفت بسیار کرده‌اید. اگر ممکن است دلایل این موضع‌گیری را ذکر نمایید.

دکتر امیر حسن پور : مخالفت من با حمله‌ی آمریکا به‌ عراق به‌ این دلیل بود که‌ معتقد بودم هدف حکومت بوش برداشتن صدام و جایگزین کردن رژیم بعث با یک دیکتاتوری از نوع مصر و اردن است . من معتقد بودم و هستم ، بر خلاف نظر بعضی از روشنفکران کرد ، که‌ دولت آمریکا ، چه‌ تحت کنترل جمهوریخواهان باشد چه‌ دمکراتها ، مانع عمده‌ی رشد دمکراسی در جهان است . پروژه‌ی خاورمیانه‌ی بوش ، پروژه‌ای عمیقا ضد دمکراسی و ضد انقلابی است و هدف آن کنترل منطقه‌ از نظر سیاسی و اقتصادی و نظامی ، تحمیل رژیمهای دیکتاتور و مستبد وابسته‌ به‌ آمریکا ، و سرکوبی نهضتهای آزادیخواهی و جنبشهای اجتماعی است و همه‌ی اینها در خدمت پروژه‌ی استقرار آمریکا به‌ عنوان تنها ابر قدرت دنیای سرمایه‌داری ، آن هم در دنیایی ذچار آشوب و شورش و بحران مداوم است ، دنیایی که‌ نه‌ آرام می گیرد نه‌ به‌ سادگی رام خواهد شد.

آمریکا در پروژه‌ی " تغییر رژیمی " که‌ در افغانستان و عراق پیاده‌ کرد با شکست مواجه‌ شده‌ است . در صورتیکه‌ در اجرای  این برنامه‌ موفق میشد و حکومت مورد نظر خود را تحت ریاست راهزنانی چون احمد چلبی مستقر بکند ، هر نوع مخالفت با آن را تروریستی اعلام میکرد . در مورد حکومت کردستان سیاست بوش از  آغاز این بود  که‌ کردستان را در عراق ادغام کند . شاید یادتان باشد که‌ در جریان تدارک برای حمله‌ به‌ عراق در نشستی که‌ فرستاده‌ی آمریکا  ( زالمای خلیلزاد ) با اپوزیسیون عراقی  ( در کردستان عراق ) برگزار کرد ، اعلام کرد که‌ حکومت آینده‌ی عراق فدرالی نخواهد بود و این باعث اعتراض شدید کنعان مکیه‌ شد.

با وجود این که‌ آمریکا بر سر این مساله‌ عقب نشینی کرد و اعلام کرد که‌ بحث فدرالیسم مطرح خواهد بود ، من معتقد بودم اگر امریکا موفق بشود دولت مورد نظر  خود را در بغداد مستقر بکند ، " حکومت منطقه‌ای کردستان " را بر می چیند و به‌ جای آن خودمختاری اداری بسیار محدودی را جایگزین می کند به‌ طوریکه‌ نگرانیهای ترکیه‌ مرتفع بشود و کردستان عراق نتواند به‌ مثابه‌ی پایگاه فعالیت پ‌ک‌ک و سایر احزاب و جنبشهای کرد و غیر کرد عمل کند .

امروز بعد از کشتار در حدود  600 هزار عراقی ، آواره‌ شدن تقریبا سه‌ میلیون نفر ، کشته‌شدن 2648  سرباز آمریکایی ( آمار  17 نوامبر 2006) ، که‌ بیشتر از کشتار 11 سپتامبر است ، دولت عراقی در کار نیست . نظام دولتی که‌ در قانون اساسی عراق طراحی شده‌ یک نظام تئوکراتیک و مردسالارانه‌ است و حکومتی که‌ بر اساس آن ساخته‌ شده‌ فقط در " منطقه‌ی سبز "  و آن هم با اتکا بر نیروهای امریکایی میتواند براز وجود‌ کند.

اگر کردستان عراق امروز موفق شده‌ است که‌ موفقیت شبه‌ مستقل خود را حفظ کند و تا حدی تثبیت کند نه‌ به‌ خاطر دمکراسیخواهی دار و دسته‌ی بوش بلکه‌ بخاطر شکست پروژه‌ی دولت سازی آن در عراق است. حتی اگر ثبات سیاسی و نظامی در عراق بوجود بیاید ( به‌ اصطلاح مساله‌ امنیتی حل بشود) و همین دولتی که‌ در حباب " منطقه‌ی سبز "  مستقر است بتواند کنترلش را بر سراسر عراق گسترش دهد ، و دارای ارتش کارآ بشود ، حکومت کردستان را به‌ شدت تحت فشار خواهد گذاشت ، ارتش عراق را به‌ بهانه‌ی حفظ امنیت مرزهای کشور عازم کردستان خواهد کرد ، پایگاههای نیروهای کرد  مستقر در کردستان عراق را بر خواهد چید ، مساله‌ی کرکوک و سایر مسائل مربوط به‌ موفقیت فدرالی کردستان را با توسل به‌ خشونت و توطئه‌چینی " حل " خواهدکرد و امریکا هم ، اگر این حکومت را کنترل بکند ، از جنین اقداماتی پشتیبانی خواهدکرد.

آیا به نظر شما دلایل این همه ویرانی و کشتار در عراق با دخالت‌های دولت‌های منطقه و همسایگان عراق، با هدف پیشگیری از دخالت‌های آتی آمریکا در ارتباط نیست؟

دکتر امیر حسن پور : واضح است که‌ تمام کشورهای همسایه‌ و منطقه‌ نگران حمله‌ی آمریکا و عواقب آن بوده‌اند و هر کدام تلاش کرده‌اند که‌ به‌ طور مستقیم و غیر مستقیم در جهت دادن به‌ سیر وقایع دخالت کنند . برای مثال ایران از هر ترف تحت محاصره‌ی ارتش آمریکاست که‌ در کشورهای همسایه‌ و خلیج فارس و غرب آسیا و آسیای میانه‌ و قفقاز مستقر است و دارودسته‌ی بوش ایران را جزو " محور شرارت " اعلام کرده‌است و " تغییر رژیم " در ایران را جزو اهداف سیاست خارجی آمریکا اعلام کرده‌ است . با توجه‌ به‌ روابط عمیق و وسیع بین شیعیان عراق و ایران چگومه‌ میتوان انتظار داشت که‌ ایران در تحولات حراق دخالت نکند؟ سوریه‌ هم مانند ایران ، آماج حمله‌ی آمریکا و اسرائیل بوده‌ و هم اکنون قریب نیم میلیون آواره‌ی عراقی به‌ این کشور پناه برده‌اند. ترکیه‌ هم با وجود اینکه‌ در جبهه‌ی آمریکا و اسرائیل قرار دارد ، نگران است که‌ استقلال کردهای عراق یا حتی نظام فدرالی در عراق  " تمامیت ارضی " ترکیه‌ " تجزیه‌ ناپذیری ملت ترک " را به‌ مخاطره‌ بیندازد. از این رو تعجب آور نیست وقتیکه‌ آمریکا و انگلیس و مغولستان و استرالیا و ژاپن و هلند و ده‌هها کسور دیگر نیرو به‌ عراق میفرستند ، کشورهای همسایه‌ هم در بلبشوی عراق دخالت بکنند.

آیا به نظر شما حمله‌ی آمریکا به عراق تنها به عراق محدود می‌ماند یا اینکه این حمله شروعی است برای تداوم برنامه‌های آمریکا در خاورمیانه؟

دکتر امیر حسن پور : بوش اعلام کرده‌ بود ، آنهم با قاطعیت تمام و با عزم جزم ، که‌ " محور شرارت " را بر میچیند و رژیمهای عراق و ایران را تغییر می دهد  و همین برنامه‌ را در مورد سوریه‌ تعقیب میکرد . حالا بوش به‌ ایران و سوریه‌ متوسل میشود که‌ کشتی به‌ گل نسسته‌اش را " آبرومندانه‌ " نجات بدهد.

انعکاس خبرها و تحلیل‌ها در مراکز اطلاع‌رسانی کردستان عراق بیانگر این امر است که حمله‌ی آمریکا به عراق شرایط بهتری برای خلق کرد در این بخش از کردستان فراهم آورده است و این حمله را به عنوان رهایی خلق‌های عراق قلمداد می‌کنند؛ نظر شما در این باره چیست؟

دکتر امیر حسن پور : سه‌ سال و نیم بعداز سقوط صدام  اگر کسی هنوز معتقد باشد که‌ عراقیها – کرد و غیرکرد -  قدمی به‌ سوی رهایی برداشته‌اند برای من جای تعجب و نگرانی است. نتیجه‌ی حمله‌ی آمریکا و اشغال عراق برای مردم عرب و مسیحیان این کشور و سایر اقلیتها روشن است. پاکسازی قومی و مذهبی و دینی ، به‌ شیوه‌ای که‌ در تاریخ معاصر سابقه‌ نداشته‌ است ، در جریان است. نه‌ تنها مسیحیان در خطر نابودی هستند، مسلمانها هم از نظر سیاسی تجزیه‌ شده‌اند و حکومتهای تئوکراتیک محلی سربرآورده‌  و کشتار متقابل شیعه‌ و سنی هر روز و هر ساعت در جریان است. حتی شهرها و خیابان ها  وکوچه‌ها نیز بر اساس تعلقات قومی و دینی تجزیه‌ شده‌اند. در حدود سه‌ میلیون آواره‌ و بیش از نیم میلیون کشته‌ و تعداد بێشماری زخمی و ناقص‌العضو بخشی از این کارنامه‌ ی جنگی آمریکاست. قتل و کشتار و آدم‌ربایی هم توسط نیروهای دولتی و هم گروههای غیر دولتی صورت میگیرد. شکنجه‌ی زندانیان به‌ مراتب وحشیانه‌تر از زمان صدام است. زنان عراق در شرایط وحشیگری لجام گسیخته‌ی نظام مردسالاری به‌ سر میبرند. کشتار روشنفکران و متخصصینو استادان دانشگاه جزو برنامه‌ی گروههای تروریستی است ....

در متن این وقایع ، بحث پیشرفتهای کردستان و شکوفایی سیاسی و اقتصادی آن در رسانه‌های کردستان و غرب مطرح میشود. برای مثال گفته‌ میشود که‌ در کردستان اقدامات عمرانی از قبیل ساختن جاده‌ و خانه‌ و فرودگاه و فروشگاههای بزرگ و سالنهای سخنرانی و دانشگاه و مدرسه‌ در جریان است. هیئتهای سیاسی و دیپلوماتیک و اقتصادی از کشورهای گوناگون ازچین و ژاپن گرفته‌ تا نروژ و انگلستان و فرانسه‌ از کردستان دیدن می کنند و حکومت کردستان با آنها قرارداد امضا میکند. امنیت نسبی برقرار است و دو حزب حاکم تا حدی بر سر توحید حکومت توافق کرده‌اند . بعضی از ناظران معتقدند که‌ اینها و بسیاری تحولات مشابه‌ چیزی جز پایه‌ریزی یک حکومت مستقل نیست.

در حالیکه‌ کار سازندگی (به‌ ویژه‌ ساختمان و جاده‌ و غیره‌ ) و اجرای پروژه‌های اقتصادی را می توان در کردستان مشاهده‌کرد ، نگاهی به‌ گزارشهای روزنامه‌ها و مجلات کردستان عراق چهره‌ی دیگری از این اوضاع را به‌ نمایش میگذارد. فقر ، بیکاری و فساد سیاسی و اداری ، انحطاط اقتصاد کشاورزی ، وضع نابسامان دهات ، گرانی ، قاچاق ، تورم ، کمبود خدمات بهداشتی و آب و برق ، و بسیاری مشکلات دیگر مردم را به‌ ستوه آورده‌است . اگر صدام حسین 4000  روستای کردستان را ویران کرد، امروز سیاست اقتصادی حکومت کردستان ، قاچاق و هرج و مرج اقتصاد سرمایه‌داری و واردات از ترکیه‌ و آمریکا  و ایران و اقصی نقاط جهان هم اقتصاد روستا و هم اقتخاد شهر را به‌ ویرانی میکشاند . در چنین شرایطی ، 15 ساڵ بعد از کوتاه شدن دست رژیم بعث از کردستان ( در حدی که‌ شده‌ ) ، تضاد بین مردم  و حکومت کردستان حدت یافته‌ است . اعتراض های پی در پی گواه بر این دارد که‌ اگر ستم ملی با سقوط سلطه‌ی رژیم بعث ، بر چیده‌ شده‌ ، اکنون ستم مستعمراتی بر خلق کرد اعمال میشود و در چنین شرایطی ، حکومت خودی و " ملی " همان راهی را در پیش میگیرد که‌ رژیمهای ستمگر " بیگانه‌ " می پیمودند.

اگر این تحولات را از دید منافع مردم زحمتکش بررسی کنیم ، از دید دهقانان و کارگران و زحمتکشان و مردم فقیر شهرها ، باید مجموعه‌ی تضادها را در نظر بگیریم  و ببینیم در شرایط تقسیم مجدد قدرت ، جابجایی صاحبان قدرت ، چه‌ گروه و قشر و طبقاتی سود برده‌اند؟  آیا کل نظام ، یعنی نظم سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی ، تغییر کرده‌است یا تنها دسته‌ای جای دسته‌ی دیگر را در راس هرم قدرت به‌ دست گرفته‌ است .

انچه‌ روشن است ، ستم ملی و دید ملی گرایانه‌ ( ناسیونالیستی ) اجازه‌ نمی دهد سطحی بودن این تحولات ، یعنی گذار قدرت از دست یک گروه به‌ گروه دیگر ، درست درک شود . در نتیجه‌ شرکت کردها در حکومت ( تقسیم پست های دولتی بر حسب وزن گروههای قومی و مذهبی ) و نیز اذعان به‌ حقوق زبانی و فرهنگی کردها به‌ عنوان تغییر روابط قدرت و تغییر نظام ارائه‌ می شود در حالیکه‌ تداوم نظام اقتصادی و اجتماعی و سیاسی ، تضاد بین کارگر و سرمایه‌دار ، دهقان و زمیندار ، زن و مرد و دیگر تضادها در گرد و غبار انتقال سطحی قدرت نامرئی می شود.

بحث من این نیست که‌ مبارزه‌ علیه‌ ستم ملی نادرست یا بی اهمیت است . انتقاد من متوجه‌ آن گروه از روشنفکران کرد است که‌ تلاش می کنند تضاد بین دو نیروی ارتجاعی ، یعنی بوش و صدام ، را به‌ مثابه‌ی تضاد بین آزادی و استبداد عرضه‌ بکنند ، تضادی که‌ رهایی ملت کرد را از ستم ملی تضمین میکند. به‌ پیسواز ارتش آمریکا رفتن ، گلباران کردن سربازان آمریکایی ، رقص و پایکوبی کرد و خوشامد گفتن به‌ آنها به‌ نظر من چیزی نیست جز توهین کردن به‌ خلق کرد ، به‌ مردم امریکای لاتین ، هندوچین ، فلسطین ، مردم زحمتکش دنیا ، به‌ ویژه‌ مردم بومی آمریکا ، زحمتکشان آمریکا ، آزادیخواهان آمریکا و صدها سرباز آمریکایی که‌ معتقدند ارتششان در عراق جنایت میکند و از سرکت در این جنایت خودداری میکنند. گلباران کردن جنایتکارترین ارتش تاریخ معاصر را چگونه‌ میتوان توجیه کرد ؟  مسئولیت روشنفکران بسیار سنگین است . هنگامیکه‌ زندان ابوگرین صدام به‌ زندان ابوغریب امریکا تبدیل سد و زندانبانان و مقامات دولت آمریکا . از جمله‌ وزیر دفاع رامسفلد ، روی صدام را سفید کردند ، و در حالیکه‌ سازمانهای حقوق بشر آمریکا  را متهم به‌ ارتکاب جنایات جنگی می کردند ، رسانه‌های جمعی ، روشنفکران  و رهبران کرد تلاش کردند که‌ این جنایات را توجیه کنند.

این گروه از روشنفکران کرد حتی اگر توان یا عزم این را نداشتند که‌ مقدرات خلق کرد را به‌ منافع این قدرت امپریالیستی گره‌ نزنند ، میبایست این قدرت را داشته‌ باشند که‌ لااقل مانند بسیاری از روشنفکران و رسانه‌های جمعی آمریکا ، سکنجه‌ی وحشیانه‌ی زندانیان سیاسی را در ابوغریب و گوانتانامو محکوم بکنند. اما  جهانبینی ناسیونالیستی روشنفکران کرد را به‌ دفاع از شکنجه‌گران و شکنجه‌ کشاند.  نوبتی هم باشد  نوبت ماست؟ یا اکنون که‌ آمریکا و کردها در یک جبهه‌ قرار گرفته‌اند ، بزرگترین دشمن آزادی خلقها به‌ فرشته‌ی آزادی تبدیل شده‌ است ؟ اگر در گذشته‌ هم آمریکا به‌ کردها " خیانت " کرده‌ است ، امروز تحت ریاست بوش و دار و دسته‌اش آزادی خلق کرد و رهایی همه‌ی انسانها را از سلته‌ی دیکتاتوری می طلبد. روشنفکران کرد برای بزک کردن رژیم بوش ، که‌ از تاریک اندیش ترین جناحهای سرمایه‌داری امریکاست ، به‌ توجیه " تئوریک " هم متوسل شدند. ادعا کردند که‌ گسترش سلطه‌ی آمریکا و جهانی شدن سرمایه‌ با دیکتاتوریهای خاورمیانه‌ در تضاد است  و سرمایه‌داری بدون دمکراسی نمی تواند رشد بکند. گویا ؛ از دید امریکا و سرمایه‌ جهانی ، وجود دولتهای بزرگ مانع رشد اقتصاد بازار است و دولتهایی چون ایران و ترکیه‌ و عراق باید ، طبق خواست دار و دسته‌ی بوش تجزیه‌ بشوند و همه‌ی اینها شرایط تولد کردستان مستقل را به‌ وجود می آورد.

هنگامیکه‌ بوش و بلیر به‌ جزایر ازورز ( Azores ) پرتقال رفتند تا برنامه‌ی جنگ با عراق را اعلام کنند ( 16 مارس 2003 )  در نهایت انزوای سیاسی و دیپلوماتیک بودند . این جنگ ، جنگ بین دشمنان آزادی بود و بزرگترین جنبش ضد جنگ تاریخ از یک ماه پیشش دنیا را فرا گرفته‌ بود . اثری از سلاح کشتار جمعی نبود  اما دارودسته‌ای که‌ حکومت آمریکا را در کنترل خود داشتند میخواستند به‌ هر قیمتی شده‌ رژیم عراق را تغییر بدهند. گاه و بیگاه برای توجیه سیاست خود و  تظاهر به‌ حق به‌ جانبی اشاره‌ای به‌ کشتار دسته‌جمعی کردها و سیعه‌ها توسط صدام می کردند.  به‌این ترتیب ستمدیدگی خلق کرد و شیعیان عراق بازیچه‌ای شد در دست جنگ افروزان .

در سوال پرسیدید که‌ چرا من  " بر خلاف افکار عمومی کردستان ، با حمله‌ی آمریکا به‌ عراق مخالفت بسیار "  کرده‌ام . امیدوارم توانسته‌باشم  تا حدی پاسخ این سوال را بدهم. من خوب می دانم که‌ چرا افکار عمومی کردستان و روشنفکران کرد از جنگ آمریکا پشتیبانی کردند . ملتی که‌ در دوران سی و پنج سال حکومت بعث چیزی جز قتل و کشتار و شکنجه‌ و ویرانی و انفال ندید چگونه‌ میتواند از سقوط صدام و رژیمش – به‌ دست هر کسی که‌ باشد _ استقبال نکند؟ من خودم رژیم ترور و وحشت بعث اول را که‌ به‌مدی کوتاهی در قدرت بود به‌ یاد دارم  و هنگامیکه‌ در ژوئیه‌ی 1968 دوباره‌ به‌ قدرت رسیدند  وحشت کردم. من بارها در جلوی سفارتهای عراق در اوتاوا ، لندن و پاریس علیه‌ این رژیم تظاهرات کرده‌ام و به‌ شیوه‌های دیگر علیه‌ ان مبارزه‌ کرده‌ام . سرنگونی این رژیم و محاکمه‌ی سران آن به‌ اتهام ژنوسید ، جنایت علیه‌ بشریت ، جنایات جنگی ، زبانکشی و دیگر جرائم از آرزوهای من بوده‌ است.

با این همه‌ تبهکاری رژیم بعث ، که‌ کردها و شیعیان قربانیان اصلی آن بودند ، به‌ نظر من در مبارزه‌ علیه‌ آن بوش در ردیف صدام قرار دارد نه‌ علیه‌ او .  من بوش و بلیر و امثالهم را متحد و متفق در مبارزه‌ علیه‌ استبداد و مورد مشخص آن – رژیم بعث -  به‌ حساب نمی آورم. دولتهای آمریکا و انگلستان و بعضی دیگر در جریان جنگ عراق علیه‌ ایران از هیچ کمکی به‌ صدام کوتاهی نکردند و استفاده‌ از سلاح شیمیایی را علیه‌ کردها و علیه‌ ایران  نادیده‌ گرفتند و  حتی به‌ آن کمک کردند.  دولت آمریکا حتی با وجود این که‌ از پروژه‌ی انفال با خبر بود ، نه‌ تنها صدای آن را درنیاورد بلکه‌ سعی کرد هر صدایی را خفه‌ بکند و رئیس جمهور وقت آمریکا ( ریگان ) یک میلیارد دلار اعتبار به‌ صدام داد .  بعد از توافق ایران و عراق در الجزایر در مارس 1975 ، مطبوعات اروپا از آمریکا انتقاد میکردند که‌ واشنگتن به‌ کردها پشت کرده‌ و آنها را در مخمصه‌ گذاشته‌ و به‌ زبان صریح تر ، از پشت به‌ آنها خنجر زده‌است. هنری کیسینجر ، یکی از معماران این برنامه‌ ، در پاسخ به‌ این قبیل انتقادها و نیز در عکس العمل به‌ گزارش  پایک ( pike ) که‌ کنگره‌ی آمریکا تهیه‌ کرده‌ بود ، اعلام کرد که‌ این قبیل عملیات ( استفاده‌ از کردها و بعد ول کردن آنها ) را نباید با کار خیریه‌ اشتباه کرد. آمریکا به‌ خاطر منافع خود از کردها استفاده‌ کرد و وقتی منفعتش ایجاب میکرد آنها را رهاکرد. نه‌ رهبران کرد و نه‌ روشنفکران مایلند از این تجارب استنتاج درست بکنند.

خلاصه‌ بکنم ، من در جریان برنامه‌ریزی آمریکا برای جنگ  علیه‌ عراق و در طول جنگ با آن مخالفت کردم و کاملا متوجه‌ بودم که‌ نظر من ، خط سیاسی من ، در تقابل با افکار عمومی در کردستان است . اما شنا کردن خلاف جریان ضروری است ، به‌ ویژه‌ در این شرایط که‌ جریان بسیار قوی است ، همه‌ را با خود می برد و فرصت دوراندیشی به‌ کس نمی دهد . اما مساله‌ فقط دوراندیشی و آینده‌ نگری نیست.

من در طول زندگیم با ستم ملی مبارزه‌ کردم – ابتدا مانند بسیاری از قربانیان به‌ شیوه‌ای خود به‌ خودی و در چهارچوب سیاست و جهانبینی ناسیونالیستی. خوشبختانه‌ بعدها توانستم این دیدگاه و این چهارچوب سیاسی را پشت سر بگذارم . من هنوز علیه‌ ستم ملی مبارزه‌ می کنم ام انه‌ از دید ناسیونالیستی بلکه‌ در چهارچوب سیاست انترناسیونالیستی . معتقدم که‌ کردها یک " خلق " یا  " ملت " هستند و سزاوار حق تعیین سرنوشت هستند و از آنجا که‌ مورد ستم بی حد و حصر قرار گرفته‌اند مجاز هستند که‌ این حق را به‌ اجرا بگذارند ، یعنی دولت مستقل خود را تاسیس بکنند . این حق یک حق دمکراتیک است و کسی که‌ آنرا از خلق کرد یا خلق فلسطین و دیگر خلقهای تحت ستم انکار بکند ، دمکرات نیست . کسی که‌ معتقد به‌ انترناسیونالیسم باشد و چنین حقی را بر یک ملت ستمدیده‌ روا ندارد از انترناسیونالیسم بوئی نبرده‌است.

اما تفاوت دید من با دید ناسیونالیستی همه‌ جانبه‌ است . من ، هم معتقد به‌ حق تعیین سرنوشت کردها هستم و هم معتقد به‌ وحدت و همزیستی خلق کرد با سایر خلقهای ایران و ترکیه‌ و عراق و سوریه‌ و قفقاز. این دوتا – اصل جدایی و وحدت – نه‌ تنها با هم در تضاد نیستند بلکه‌ لازم و ملزومند . با یهودی ستیزی ( آنتی سمیتیسم ) به‌ شدت مخالفم و به‌ همان شدت با رژیم اشغالگر و آپارتاید اسرائیل مخالفم و ایجاد یک دولت واحد فلسطینی را می طلبم که‌ در آن هر دو ملت فلسطین و یهودی و سایرین همزیستی بکنند. با سلام ستیزی رایج در غرب ( همه‌ی مسلمانها را تروریست و عقب مانده‌ به‌ حساب آوردن ) به‌ شدت مخالفم و در عین حال سکولار هستم و معتقد به‌ بنیاد دین نیستم. معتقدم که‌ اسلام ستیزی امروز مانند یهودی ستیزی سالهای 1930 میتواند به‌ نتایج خطرناکی مانند هولوکاست ( ژنوسید یهودیها و دیگران ) منجر شود. از مبارزه‌ی خلق فلسطین با قاطعیت پشتیبانی میکنم و معتقدم این مبارزه‌ در راس مبارزات آزادیخواهانه‌ی دنیای معاصر قرار دارد. به‌ نظر من اگر کسی ادعای آزادیخواهی بکند اما از مبارزه‌ی خلق فلسطین دفاع نکند ، یا از ستمدیدگی این خلق به‌ کلی بی خبر است یا ادعای آزادیخواهیش جای تردید است. من با امپریالیسم آمریکا مخالفم اما مردم آمریکا را متحد و متفق مردمی میدانم که‌ مورد تجاوز دولتشان قرار میگیرند . با تجاوز ارتش آمریکا به‌ حراق مخالفم اما از سربازان آمریکایی که‌ حاضر نیستند در جنگ عراق شرکت کنند و به‌ کانادا پناه برده‌اند پشتیبانی میکنم. من به‌ شدت مخالف هر نوع ترک ستیزی ، فارس ستیزی و عرب ستیزی هستم – آنهم در شرایطی که‌ دولتهای ناسیونالیست ترک ، فارس و عرب شدید ترین ستم ها را بر کردها اعمال کرده‌اند. ستم  دولتها را ناشی از ستمگری این خلقها نمیدانم . جنگ و دعوا بین ناسیونالیسم کرد و ناسیونالیسم آذربایجانی را ( بر سر مرز یا هر مسئله‌ دیگری )  محکوم می کنم و به‌ هیچ وجه‌ نمیخواهم  بخشی از آن باشم . این دو خلق سنت های همکاری و همدردی و همزیستی دارند و خود را متعلق به‌ این بخش از تاریخ می دانم. اینها و بسیاری مواضع دیگر ، سیاست من را از سیاست ناسیونالیستی متمایز می کند.

همچنان که می دانیم تا کنون معادلات جهانی به اشکال مختلف بر ضد حقوق و منافع خلق کرد بوده است، آیا حمله‌ی آمریکا به عراق توانسته است این معادلات را تا حدی بر هم زده و فرصت مناسب‌تری برای خلق کرد فراهم آورد؟

دکتر امیر  حسن پور : همانطور که‌ اشاره‌ کردم کردها ، بر اساس اصول و موازین حقوق بین الملل ، یک " خلق " یا " ملت " به‌ شمار می روند و در نتیجه‌ مستحق حق تعیین سرنوست هستند و از آنجا که‌ مورد ستم سدید قرار گرفته‌اند می توانند این حق را اعمال بکنند.ام ادر حالیکه‌ حقوقدانها این حق ملت کرد را تایید می کنند ، آمریکا ، اتحادیه‌ی اروپا و سازمان ملل ، به‌ دلالیل سیاسی نه‌ حقوقی ، این حق ملت کرد را انکار می کنند.

آمریکا در پروژه‌ی جنگ 1991 که‌ هدفش پایان دادن به‌ اشغال کویت توسط عراق بود به‌ هیچ وجه‌ برنامه‌ی تجزیه‌ی عراق یا قصد کمک به‌ کردهای عراق را نداشت . ایجاد " حکومت منطقه‌ای کردستان " در سال 1992 نتیجه‌ی برنامه‌ریزی یا خیر خواهی آمریکا نبود وسیر وقایع بعد از جنگ منجر به‌ ایجاد آن شد. آمریکا در برنامه‌ی تغییر رژیم صدام در سال 2003  نیز قصد ایجاد کردستان مستقل را نداشت و در واقع یکی از اهداف آمریکا خاتمه‌ دادن به‌ بلاتکلیفی  وضع عراق از جمله‌ بلاتکلیفی کردستان عراق بود به‌ این ترتیب که‌ حکومت شبه‌ مستقل کردستان را خاتمه‌ بدهد و آنرا در دولت عراق ادغام کند . اما این برنامه‌ هم به‌ علت شکست پروژه‌ی بازسازی  دولت عراق عملی نشد و امروز بسیاری از ناظران معتقدند که‌ عراق عملا تجزیه‌ شده‌ است و این تجزی